Płyty żerańskie to zbrojone prefabrykaty kanałowe typu S: wysokość 24 cm (na najdłuższe przęsła 26,5–27 cm), szerokości 90, 120 i 150 cm, długości od 1,4 do 7,8 m. Cztery klasy obciążenia — 4,5, 6,0, 7,5 i 10,0 kN/m² — pokrywają strop domu jednorodzinnego, budynku wielorodzinnego i zaplecza przemysłowego.
Dostarczamy płyty żerańskie w całej Polsce, z transportem wliczonym w cenę. Termin potwierdzamy przy wycenie zapytania.
Płyta żerańska jest wariantem zbrojonym wśród płyt kanałowych w ofercie. Kanały zdejmują masę tam, gdzie beton w zginanym przekroju nie pracuje, dzięki czemu element o nośności płyty pełnej daje się unieść typowym żurawiem budowlanym. Dostarczamy płyty od kilku producentów — zakład dobieramy pod termin, wymiary i wycięcia, a parametry typoszeregu pozostają wspólne.
To prefabrykowany, żelbetowy element stropowy z podłużnymi kanałami, w dokumentacji oznaczany jako płyta kanałowa stropowa typu S. Płyta jest zbrojona, nie sprężona — pręty pracują biernie, bez naciągu, co upraszcza produkcję i obniża cenę elementu. Nazwa pochodzi z warszawskiego Żerania, gdzie uruchomiono produkcję pierwszych elementów tego typu; dziś używa jej cała branża, niezależnie od zakładu, z którego płyta pochodzi.
Przekrój to prostokąt o wysokości 24 cm z rzędem kanałów o średnicy 17,8 cm. Nad kanałami zostaje półka grubości 27 mm, pod nimi 35 mm — grubsza warstwa dolna osłania zbrojenie główne, a oś kanału wypada 124 mm nad spodem płyty. Obrzeża podłużne są profilowane: beton wypełniający złącze klinuje się w nich mechanicznie i blokuje klawiszowanie, czyli niezależne uginanie się sąsiednich płyt. Schemat przekroju znajdziesz w galerii.
Strop żerański pracuje jako układ płyt opartych na dwóch podporach i częściowo zamocowanych w wieńcach. Zamocowanie dają pętle wystające z czół płyt, przez które przewleka się pręty wieńca, oraz zbrojenie układane w spoinach między płytami. Po zalaniu spoin i wieńców betonem pojedyncze elementy łączą się w sztywną tarczę. Do tego momentu strop nie jest jeszcze konstrukcją — płyt nie wolno obciążać materiałami budowlanymi przed zabetonowaniem spoin.
Płyta żerańska wygrywa ceną za m², tempem montażu i konstrukcją sprawdzaną na budowach od dziesięcioleci; przegrywa tam, gdzie przęsło wychodzi poza typoszereg albo gdzie nie wjedzie ciężki sprzęt. Poniżej bilans jednego i drugiego.
Przy rozstawach ścian mieszczących się w typoszeregu płyta żerańska wykorzystuje beton i stal oszczędnie: kanały redukują masę własną, a zgrzewane siatki ograniczają zużycie stali w stosunku do stropów wylewanych na budowie. Do tego dochodzi brak deskowania i krótki czas pracy żurawia.
Strop układa zespół czterech osób z żurawiem — bez szalunków i bez oczekiwania, aż beton zwiąże w deskowaniu. Prace mokre ograniczają się do wieńca i spoin, więc kolejne roboty można prowadzić niemal od razu po ich zabetonowaniu. Montaż jest możliwy również zimą, a przy zamówieniu pełnych modułów 90, 120 i 150 cm odpada docinanie płyt i uzupełnianie stropu elementami monolitycznymi.
Zalecana głębokość oparcia to 10 cm z obu końców płyty przy ścianach grubości 24 cm, a minimalna — 8 cm. Płytę układa się na warstwie zaprawy cementowej rozłożonej i wypoziomowanej na murze, co wyrównuje docisk na całej długości krawędzi podporowej. Przy nierównym murze to zaprawa, a nie płyta, przejmuje różnicę poziomów.
Profilowane obrzeża podłużne w połączeniu z prawidłowo wypełnioną spoiną ograniczają niezależną pracę sąsiednich płyt, a więc i zarysowania otynkowanego sufitu wzdłuż łączeń. Spód płyty jest na tyle równy, że do wykończenia wystarcza tynk gipsowy grubości około 10 mm; wariant cementowo-wapienny ma 20 mm i bywa uzupełniany gładzią.
Granice technologii wyznacza typoszereg: wysokość 24 cm, długości modularne do 7,2 m i obciążenie do 10,00 kN/m². Płyt nie wnosi się ręcznie — na budowie potrzebny jest żuraw, a plac musi przyjąć samochód o długości 16 m i masie do 40 t. Po intensywnych opadach, zanim zaleje się spoiny, kanały odsłoniętych płyt trzeba odwodnić. Przy dłuższych przęsłach dobieramy płyty kanałowe sprężone.
Nie wiesz, czy płyta żerańska wystarczy na Twoją rozpiętość?
Wyślij rzut stropu albo zestawienie rozpiętości, obciążeń i metrażu — dobierzemy klasę i długości płyt z typoszeregu.
wyślij zapytanie →Strop żerański projektuje się przede wszystkim w budynkach o ścianowej konstrukcji nośnej; płyty można też opierać na podciągach żelbetowych i stalowych. Cztery klasy obciążenia pozwalają dobrać ten sam typ płyty do sypialni, biura i magazynu — zmienia się tylko ostatni człon symbolu w zamówieniu.
Standardem jest klasa 4,50 kN/m² i rozstawy ścian mieszczące się w typoszeregu — bez słupów i podciągów w środku salonu. Płyty opiera się na ścianach murowanych grubości 24 cm na głębokość 10 cm. Kanałów płyt można użyć do prowadzenia przewodów elektrycznych.
W budynkach wielorodzinnych, szkołach i przychodniach pracują klasy od 4,50 do 7,50 kN/m². Klasa obejmuje łącznie warstwy podłogi, ścianki działowe i obciążenie użytkowe, więc dobiera się ją do funkcji pomieszczeń, a nie do samego przeznaczenia budynku.
Klasa 10,00 kN/m² — około tony obciążenia na każdy metr kwadratowy ponad ciężar własny — obsługuje zaplecza produkcyjne, magazyny i stropy techniczne. Najdłuższe płyty w tej klasie wykonuje się z betonu do C30/37 i wymagają najgrubszego zbrojenia podporowego w spoinach.
Strop nad garażem, piwnicą czy pomieszczeniem technicznym to typowy zakres pracy płyt, a w garażu spód można zostawić bez tynku. Beton płyt obejmuje klasy ekspozycji XC1–XC3, czyli od suchych wnętrz po środowisko wilgotne; klasę do konkretnego pomieszczenia wskazuje projekt.
Do przeprowadzenia trzonów wentylacyjnych i spalinowych służą płyty katalogowe z otworami, projektowane na maksymalny wymiar otworu. Otwory mniejsze wykonuje się indywidualnie, z wydłużeniem zbrojenia pokazanego na rysunku płyty z otworem największym. Trzonów nie opiera się na stropie — piony są samonośne, płyty jedynie je stabilizują.
Masz rzut z kominami i szachtami?
Prześlij go z zaznaczonymi otworami — wskażemy, które płyty wymagają wycięć, a gdzie wystarczy przesunięcie otworu między płyty.
Cały typoszereg w jednym miejscu: jedna wysokość, trzy szerokości modularne, długości co 30 cm i cztery klasy obciążenia. Tabela pod akordeonami zestawia zbrojenie podporowe spoin, które dobiera się do klasy obciążenia i długości stropu.
Szerokości modularne to 90, 120 i 150 cm, mierzone w osiach spoin. Długości modularne obejmują zakres od 2,4 do 7,2 m ze skokiem 30 cm. Wymiar rzeczywisty elementu jest mniejszy od modularnego: na szerokości zawsze o 1 cm, a na długości o 3 cm przy płytach 2,4–6,0 m i o 4 cm przy płytach 6,3–7,2 m. Płyta S-600x150 ma więc realnie 597 × 149 cm, a S-720x150 — 716 × 149 cm. Płyty o długościach pośrednich wykonujemy na zamówienie; dostają wtedy zbrojenie zaprojektowane dla najbliższego dłuższego elementu typoszeregu.
Wysokość konstrukcyjna płyty wynosi 24 cm i jest jedyną wysokością w typoszeregu — nie zmienia się ani z długością płyty, ani z klasą obciążenia. Zmienia się natomiast zbrojenie i klasa betonu. Do wysokości konstrukcyjnej stropu trzeba doliczyć warstwy wykończeniowe: wylewkę od góry i tynk od spodu, czyli około 10 mm przy tynku gipsowym i 20 mm przy cementowo-wapiennym.
Każdą długość płyty wykonuje się w czterech klasach obciążenia charakterystycznego ponad ciężar własny: 4,50, 6,00, 7,50 i 10,00 kN/m². Klasa jest ostatnim członem symbolu, na przykład S-600x120x24/6,0, i obejmuje łącznie warstwy podłogi, ścianki działowe oraz obciążenie użytkowe. Dobór klasy do funkcji pomieszczeń należy do projektanta stropu — w zapytaniu wystarczy podać przeznaczenie budynku, a klasę zaproponujemy do potwierdzenia w projekcie.
Zbrojenie płyty to zgrzewane siatki ze stali A-IIIN, uzupełnione prętami klasy A-I, układane w formie razem z uchwytami transportowymi. Uchwyty wbetonowane są w czoła płyt — i to za nie, nie za kanały, podnosi się element na budowie. Z czół wystają pętle do połączenia z wieńcem. Osobną pozycją jest zbrojenie podporowe układane na budowie w spoinach podłużnych; jego parametry zestawia tabela pod akordeonami. Rysunek zbrojenia znajdziesz w galerii.
Beton płyt ma klasę C20/25, C25/30 albo C30/37 — rośnie z długością i obciążeniem elementu. Klasy ekspozycji to XC1, XC2 i XC3, czyli środowisko od suchego po wilgotne, bez agresji chemicznej i chlorków. Odporność ogniowa płyty wynosi REI 60 bez powłok i okładzin. Do wypełnienia spoin i wieńców stosuje się beton klasy minimum C20/25 — o nim decyduje wykonawca, nie wytwórnia płyt.
Symbol opisuje płytę w całości: S-600x150x24/4,5 to długość modularna 600 cm, szerokość 150 cm, wysokość 24 cm i klasa obciążenia 4,50 kN/m². Litera S oznacza płytę kanałową stropową tego typoszeregu. Przy zamówieniu wystarczy więc lista symboli i liczba sztuk — z symbolu wynikają wszystkie pozostałe parametry elementu.
Potrzebujesz zestawienia płyt pod swój rzut?
Wyślij rzut stropu albo listę rozpiętości, szerokości pól i obciążeń — dobierzemy długości i klasy płyt z typoszeregu.
Montaż prowadzi ekipa wykonawcy: żuraw, zawiesia i zespół minimum czterech osób są po stronie klienta, transport na budowę jest w cenie płyt, a rozładunek organizuje odbiorca. Płyty podnosi się wyłącznie za uchwyty wbetonowane w czoła, zawiesiami linowymi lub belkowymi, przy kącie nachylenia lin do poziomu nie mniejszym niż 60°. Pełną instrukcję montażu udostępniamy w pliku do pobrania.
Na plac budowy musi wjechać samochód o długości 16 m i masie całkowitej do 40 t; do rozładunku potrzebny jest żuraw. Jego udźwig przy wymaganym zasięgu powinien przekraczać masę najcięższej płyty o co najmniej 6%, wysięg być większy o 20 cm od najdalszej odległości montażowej, a wysokość podnoszenia haka — o 6 m większa od poziomu, na który wchodzi płyta. Płyty składuje się poziomo, w stosach do 6 sztuk o tej samej długości, na przekładkach o przekroju min. 3 × 3 cm układanych w pionie jedna nad drugą, nie dalej niż 25 cm od czół; dolna płyta leży na krawędziakach 15 × 15 cm.
Ściany oczyszcza się i rozkłada na nich warstwę zaprawy cementowej, którą trzeba wypoziomować. Podpory montażowe nie są obowiązkowe, ale odciążają ściany i podnoszą jakość montażu: ustawia się je nie dalej niż 25 cm od ścian i najwyżej 2 cm ponad ich poziom. Przy płytach dłuższych niż 4,20 m dochodzi podpora w środku rozpiętości, wyrównująca strzałki ugięcia — zamiennie stosuje się ściągi spinające sąsiednie płyty. Alternatywą dla deskowania wieńca jest wieniec opuszczony z kształtek wieńcowych.
Montaż zaczyna się od płyty narożnikowej na skraju pola. Przy składowisku moczy się wodą krawędzie płyty i zakłada krążki deklujące na kanały, a monterzy na stropie naprowadzają element i opuszczają go na przygotowaną zaprawę — bez tąpnięcia o mur. Zespół liczy minimum cztery osoby: brygadzistę i montażystę na stanowisku montażu, montażystę przy składowisku oraz operatora żurawia; gdy montaż wypada poza zasięgiem wzroku operatora, dochodzi sygnalista. Poziom ułożonych płyt kontroluje się na bieżąco.
Wzdłuż bocznych krawędzi płyt układa się zbrojenie podłużne, a pręty wieńców biegnące równolegle do czół przewleka się przez pętle czołowe. W stykach między płytami dochodzą dodatkowe pręty zbrojenia górnego. Średnice, długości i rozmieszczenie wszystkich prętów określa dokumentacja projektowa budynku, a prawidłowość ułożenia płyt i zbrojenia odbiera osoba z uprawnieniami — dopiero po tym odbiorze można betonować.
Przed betonowaniem sprawdza się zaślepienie kanałów krążkami deklującymi, a powierzchnie styków oczyszcza i nawilża wodą minimum 2 godziny wcześniej. Spoiny i wieńce wypełnia się betonem minimum klasy C20/25 o stosunku w/c 0,6 i zawartości cementu 320 kg/m³, ze szczególną uwagą na styki podłużne z dodatkowym zbrojeniem górnym. Podpory montażowe schodzą, gdy beton w wieńcach i spoinach osiągnie wytrzymałość 20,0 MPa. Wykończenie od spodu: tynk gipsowy ok. 10 mm albo cementowo-wapienny 20 mm, na łączeniach płyt z siatką ograniczającą rysy.
